خستگی ناپذیری

مراسم رونمایی از تندیس شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی، روز پنج‌شنبه اول مهر ماه ۱۳۹۵ در موزۀ عبرت ایران برگزار شد. در این مراسم بیت معظم شهید، جمعی ازخانواده‌های شهدا و زندانیان سیاسی قبل از انقلاب حضور داشتند. در قسمتی از این مراسم، پس از سخنان آقای حسن‌پور، مدیر موزه عبرت ایران، و اجرای آقای صنعتگر، دکتر بشارتی، وزیر اسبق کشور و از مبارزان سیاسی قبل از انقلاب، به بیان خاطرات و خصائلی از آن شهید بزرگوار پرداخت.

بیشتر بخوانید
مراسم رونمایی از تندیس شهید شاه‌آبادی

مراسم رونمایی از تندیس شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی، روز پنج‌شنبه اول مهر ماه ۱۳۹۵ در موزۀ عبرت ایران برگزار شد. در این مراسم بیت معظم شهید، جمعی ازخانواده‌های شهدا و زندانیان سیاسی قبل از انقلاب حضور داشتند. حجت‌الاسلام سعید شاه‌آبادی، فرزند شهید، سخنران دیگر این مراسم بود و خاطراتی از مبارزات و خستگی‌ناپذیری شهید شاه‌آبادی، پیش و پس از انقلاب اسلامی بیان فرمود.

بیشتر بخوانید
مراسم رونمایی از تندیس شهید شاه‌آبادی

مراسم رونمایی از تندیس شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی، روز پنج‌شنبه اول مهر ماه ۱۳۹۵ در موزۀ عبرت ایران برگزار شد. در این مراسم بیت معظم شهید، جمعی ازخانواده‌های شهدا و زندانیان سیاسی قبل از انقلاب حضور داشتند. دکتر تبریزی، محقق و پژوهشگر، سخنران نخست مراسم بود و دربارۀ سوابق مبارزاتی شهید شاه‌آبادی در اسناد ساواک سخنانی ایراد فرمود.

بیشتر بخوانید

ايشان‌ هر چند وقت يك‌ بار، چه‌ در دوران‌ طلبگی و چه‌ پس‌ از آن‌، علی­‌رغم‌ فعاليت‌‌های زياد و مستمر خويش‌، همراه‌ خانواده‌ و برای تبليغ‌ دين و نشر احكام‌ و معرفی حضرت‌ امام‌ (ره‌)، به‌ دوردست‌‌ها كوچ‌ می‌كرد و مردم‌ آن‌ سامان‌ را ارشاد می‌فرمود. تقريباً تمامی تابستان‌‌ها و ايّام‌ ماه‌ مبارك‌ رمضان‌ و ايّام‌ محرّم‌ و صفر را كه‌ دروس‌ حوزه‌‌های علميه‌ تعـطيل‌ هستند، در اين‌ راه‌ می‌گذراند و به‌ بسياری از شهرها و روستاهای كشور بار سفر می‌بست.

بیشتر بخوانید
خشم ساواک از تبلیغات کتبی

تهیۀ کتب مورد نیاز و بهره‌گیری از کتب و جزوات در راستای فعالیت‌های تبلیغی و مبارزاتی، خشم ساواک را برانگیخته بود. به همین دلیل انواع و اقسام اقدامات نظارتی صورت می‌گرفت تا از رسیدن کتاب‌ها و جزوات به دست شهید شاه‌آبادی جلوگیری شود. جالب اینجاست که با این‌همه نظارت باز هم ایشان با ذکاوت و هوشمندی کتب مورد نیاز را تهیه می‌کرد. اینجا بود که ساواک چارۀ کار را حمله به منزل ایشان و ضبط کتب می‌دید.
در یکی از مکاتبات ساواک کردستان با ادارۀ کل امنیت داخلی ساواک آمده است:

بیشتر بخوانید
تبلیغ در تبعید

«نامبرده بالا از وعاظ ناراحت و طرفدار روحانیون افراطی می‌باشد که برابر سوابق موجود از سال ۴۸ همواره در بالای منابر مبادرت به ایراد مطالب خلاف و تحریک‌آمیز نموده که به همین مناسبت چندین بار احضار و تذکراتی مبنی بر خودداری از ایراد این‌گونه مطالب به وی داده شده. لیکن یادشده پس از آزادی نیز کماکان به رویۀ قبلی خود در زمینۀ جانبداری از خمینی و اهانت به مقامات مملکتی ادامه داد. که به همین مناسبت در تاریخ ۲۰/۹/۲۵۳۵ (۱۳۵۵) با تشکیل کمیسیون حفظ امنیت اجتماعی، یادشده به یک سال اقامت اجباری در شهرستان بانه محکوم گردیده است.

بیشتر بخوانید

نکته ای را عرض کنم در مورد شهید عزیز و گرانقدرمان، شهید شاه‌آبادی است که امروز مصادف با چهلمین روز این شهید است. من درباره‌ی شهید شاه‌آبادی توفیق پیدا نکردم بعد از شهادت ایشان در مجمعی صحبت کنم. یعنی نماز جمعه و مجامع مناسبتی پیش نیامد و من شرکت نکردم. لذا جزو حقوق حتمی آن شهید عزیز می‌دانم که چند جمله‌ای درباره‌ی ایشان به مناسبت چهلم عرض کنم.

بیشتر بخوانید

اهالی منطقۀ رستم‌آباد، یک بار پس از آزادی شهید شاه‌آبادی از زندان به خدمت ایشان می‌رسند و کسب اجازه می‌کنند تا در میدان اختیاریه جمع شوند و با کُشتن گوسفند و سلام و صلوات به استقبال ایشان بروند.

بیشتر بخوانید

زمان انقلاب حاج‌آقا خیلی تلاش می‌کردند و نسبت به رزمنده‌ها حسّاس بودند و برابرشان احساس شرم و مسئولیت می‌کردند، جوری که آدم متحیّر می‌شد. ایشان در شبانه‌روز یکی‌دو ساعت می‌خوابیدند و در خانه تلفنی همیشه در دسترس بقیه بودند. مثلاً می‌خواستیم با هم غذا بخوریم اما تلفن اجازه نمی‌داد، یک‌بند زنگ می‌زد. ‌یک بار گفتم پشتی را جلوی پریز بگذارند که دیده نشود و به بچه‌ها گفتم: «شما بروید کنار آقاجان بنشینید و سیم تلفن را خیلی آرام بکشید تا آقاجان دو تا لقمه غذا بخورند.» اما تا بچه‌ها این کار را کردند و به محض این‌که قطع شد، بلافاصله ایشان متوجه شدند چرا تلفن دیگر زنگ نزد و خودشان رفتند سروقتش.

بیشتر بخوانید

شهید آیت‌الله شاه‌آبادی در اوایل ورود به روستای فشم، وقتی سراغ مسجد محل را از اهالی می‌گیرند، مکانی متروکه را نشانشان می‌دهند. با تلاش بسیار پس از دو روز، موفق به گشودن درش می‌شوند؛ مسجدی که کف آن به‌قدری پستی و بلندی داشته که به عنوان مصلّی قابلیت استفاده نداشته. اما ایشان به همراه تنها مأمومشان، یعنی فرزندشان، تا یک ماه به‌تنهایی به مسجد می‌رفتند، در حالی که هیچ‌کس برای اقتدا به ایشان، به مسجد نمی‌آمد. ایشان در بازگشت به منزل، به خاطر احتیاط به سبب ناهمواری سطح مسجد نماز را اعاده می‌کردند. ولی رفتن به مسجد را تعطیل نمی‌کردند.

بیشتر بخوانید

صفحه‌ها