آیت‌الله شاه‌آبادی

از منزل قدیمی رفته بودیم و آن را به حوزه داده بودیم. خودمان به منزل‌های مجلس در پشت بهارستان رفته بودیم. آنجا امکانات داشت؛ شوفاژ داشت، آب گرم هم داشتیم. ایشان حس کردند که زندگی در حال عوض شدن است. همان اوّل سعی کردند که جلوی آن را بگیرند.

یادم هست در زمستان شوفاژ داشتیم و خیلی ذوق کرده بودیم. اما ایشان گازوئیل نگرفتند. می‌گفتند: «مصرفش زیاد است و اسراف است.» آن زمان آخرین سال زندگی‌شان بود. دیدند در این شرایط، که مثلاً هرکس که بخواهد هر روز حمام می‌رود و زحمت بیست‌وسه‌چهارساله‌شان دارد به هدر می رود، می‌گفتند: «ما باید همان‌طوری که قبلاً زندگی می‌کردیم، زندگی کنیم.»

بیشتر بخوانید

مقیّد بودند که همه سحر بیدار شوند و از فضیلت صبح محروم نباشند. خودشان صبح‌ها برای نماز اوّل وقت بیدار می‌شدند. البته همه را با هم صدا نمی‌کردند، بلکه یکی‌یکی بچه‌ها را بیدار می‌کردند و بعد نماز جماعت می‌خواندند. بعد با بچه‌ها نرمش می‌کردند.

وقتی که خانه بودند مثل شمعی بود که بچه‌ها دورش بودند. با هرکدام از بچه‌ها به فراخور حالش رفتار می‌کردند و با آنها صحبت می کردند؛ مثلاً از لحاظ درسی و یا هر کار دیگری که داشتند کمکشان می‌کردند. اگر بچه خلافی می‌کرد، دادی سرش نمی‌زدند؛ بلکه توضیح می‌دادند که این کار اشتباه است و بهتر است این کار را نکنی.

بیشتر بخوانید

زندگی خوش و با محبتی برای ما درست کرده بودند. انگار خانه برای ما باغ بود؛ یعنی هر کجا که می‌رفتیم بلافاصله دلم می‌خواست به منزل خودمان برگردم. همیشه در نشاط بودند. جوری برای ما جا انداخته بودند که نماز شب را راحت می‌خواندیم. گرچه برایمان مشکل بود و یا این‌که خسته بودیم، باز نماز شب را می‌خواندیم. به اسراف نکردن مقید بودند. می‌گفتند باید از تشریفات گریزان باشیم.

بیشتر بخوانید

در ماه مبارک رمضان، همیشه وقتی نماز می‌خواندند، افطار می کردند و شروع به مطالعه می‌کردند تا سحر. آن وقت می گفتند : «دیر شد! الآن اذان می‌گویند». بلند می‌شدم و برای سحر آماده می‌شدم.

بیشتر بخوانید

با وجود مشغلۀ فراوان، چه قبل از انقلاب و چه بعد از انقلاب، هیچ‌گاه مسجد را رها نکردند. معتقد بودند ارتباط مستقیم و چهره‎به‌چهره با مردم را تحت هر شرایطی باید حفظ کرد. در مسجد، پای صحبت و درد دل مردم می‌نشستند و اگر احساس می‌کردند می‌توانند از مشکلی گره‌گشایی کنند، از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کردند. حتی اگر صحبت طولانی می‌شد و وقت‌شان اقتضا نمی‌کرد، نشانی منزل را به افراد می‌دادند و می‌گفتند برای ادامۀ صحبت و طرح مسایل و مشکلات به منزل بیایند. نهایت اهمیت را برای رفع مشکلات و دغدغه‌های مردم قائل بودند.

بیشتر بخوانید

یک شب ساعت نزدیک سه و نیم بود، آقا تازه خوابشان برده بود که زنگ زدند و گفتند حا‌ج‌آقا هستند؟ من گفتم: هستند اما تازه خوابیدند و الآن موقعی نیست که…. هنوز حرفم تمام نشده بود که خودشان جلوی در آمدند و آن آقا را به پایین بردند و از ایشان پذیرایی کردند. ایشان حاضر نبودند حتّی یک ذره از زندگی ما از مردم بهتر باشد. همیشه می‌گفتند: «باید زندگی من آن‌قدر سطحش پایین و عادی باشد که وقتی هر نداری به خانۀ ما می‌آید و زندگی ما را می‌بیند غبطه نخورد و بگوید ما زحمت کشیدیم و جوان‌هایمان را دادیم، حالا آقایان استفاده می‌کنند و در ناز و نعمت به‌سرمی‌برند و بزرگی می‌کنند!»

بیشتر بخوانید

·        لبيک ندای حق:

ما ملت ایران، برترين و شايسته‌ترين ملتی هستیم كه ندای حق را لبیک گفتیم. و امروز، واقعاً از همان روزهايی است كه ترک اولی برای انسان‌ها جایز و توجیه‌پذیر نیست. چرا وقتی انسان می‌تواند كار زيبايی بكند، تعلل می‌­ورزد؟ همۀ ما نيازمند زيبايی­‌های معنوی هستیم. مردم همۀ جهان، حتی مستضعفينی که حداقل معلومات علمی و دینی را دارند و از نظر استعداد فکری آن­قدر درک ندارند كه درد فقر معنویت را حس كنند، به این قداست‌­ها وزیبایی‌­های معنوی رفتاری نیازمندند.

بیشتر بخوانید
سخنرانی شهید شاه‌آبادی

·        جايگاه ارزش‌های انسانی و دينی:

در جدال با مسئلۀ خدا بودن يا مثل خدا بودن، اصل ارزشمند اطاعت مطرح است. و نگرش به حركت انسان، و اینكه چگونه می‌توان زندگی را با همۀ جوانبش، اعم از انسان و لذات پست و زودگذر دنيوی و لذات جاویدان اخروی، مورد ارزیابی قرار داد، خود تفسيری از زندگی است.

بیشتر بخوانید
شهید شاه‌آبادی و مهدوی کنی

آیت‌الله مهدوی کنی درباره شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی چنین می‌گوید:

«مرحوم شاه‌آبادى یک روحانی به تمام معنى صادق و مخلص بوده و فقدان ايشان براى ما بسيار موجب تأثر شد. بسياری از روحانيون خوب هستند، ولى تفاوت­‌هايى از نظر «اخلاص در جهاد»شان هست. و ايشان از آن­‌هايى بودند كه همۀ برادران و دوستانشان به اين جهت «تلاش مخلصانه» ايشان اعتراف داشتند.

بیشتر بخوانید

صفحه‌ها