بر هم خوردن آرامش ساواک

بر هم خوردن آرامش ساواک

«پرنیان‌‌فر»، رئیس ساواک تهران، در خرداد ۵۷ در مکاتبه‌ای سرّی با «پرویز ثابتی»، مدیرکل امنیت داخلی ساواک، مخالفان رژیم را، که از آنان به عنوان عناصر متعصب مذهبی نام می‌برد، از نظر میزان فعالیت به سه درجه تقسیم و پیشنهاد می‌کند افراد درجه یک بازدداشت شوند. نفر دهم لیست افراد درجه یک کسی نیست جز «مهدی شاه آبادی». این اولین بار نبود که دستگیری ایشان در دستور کار ساواک قرار می‌گرفت. پیش از این نیز سه بار دیگر دستگیر و روانه زندان شده بود و یک بار نیز طعم تبعید را چشیده بود. اما همچنان بی‌پروا نام «خمینی» را به عنوان مقتدای خود بر زبان جاری می‌ساخت و با صدایی رسا، بیزاری و نفرت خود را از ظلم و جور و استبداد ابراز می‌کرد.
پرویز ثابتی هم با نظر رئیس ساواک تهران درباره این روحانی مجاهد موافق است و در یکی از مکاتبات خود با وزارت کشور که منجر به تبعید آن شهید عزیز می‌شود این‌گونه می‌نویسد:
«نامبرده یکی از وعاظ افراطی و اخلالگر است که فعالیت‌هایی در جهت خلاف مطالب مملکتی و اخلال در نظم عمومی انجام [می‌دهد] و رویه نامطلوب و نادرست خود را همچنان دنبال می‌نماید. به نحوی که وجود یاد شده در منطقه تهران موجبات بر هم خوردن نظم و آرامش عمومی را فراهم می‌سازد.»

اما آن‌چه بر هم خورده بود نه آرامش عمومی، بلکه آرامش ساواک بود. اسناد ساواک گویای این واقعیت است که آن سازمان مخوف در رابطه با شهید شاه‌آبادی به بن‌بست رسیده و به معنای واقعی کلمه مستأصل شده بود. رئیس ساواک شمیران در نامه‌ای خطاب به پرنیان‌فر می‌نویسد:
«سه مرتبه به یادشده ابلاغ گردیده خود را به سازمان اطلاعات و امنیت شمیران معرفی نمایند لیکن وی که یکی از متعصبین مذهبی می‌باشد، تا کنون از معرفی خود به این سازمان خودداری نموده است.»

این بی‌اعتنایی تحقیرآمیز، آن هم در اوج خفقان و سرکوب سال ۵۵، برای ساواک شکننده و به عبارت بهتر خردکننده بود. حتی در زمان تبعید به بانه نیز این بی‌توجهی به شب‌زدگان طاغوت ادامه داشته است و شهید شاه‌آبادی با شجاعتی برگرفته از آگاهی و ایمان، دستورات ساواک را نادیده می‌گیرد. افراد تبعیدی حق خروج از محل تبعید را ندارند. اما در میان تدابیر شدید امنیتی ساواک، ایشان بارها در راستای اهداف مبارزاتی مبادرت به چنین کاری نموده و خشم ساواک را برانگیخته بود. 

نظر خودتان را ارسال کنید